جهانی‌شدن گذشته تا حدی شبیه یک بازی تک‌نفره بود که قوانین آن را چند «بازیکن حرفه‌ای» یا کشورهای توسعه‌یافته تعیین می‌کردند و ورود تازه‌واردان را دشوار می‌ساختند. در مقابل، ابتکار کمربند و جاده چین بیشتر به یک بازی چندنفره در دنیای باز شباهت دارد. راه‌آهن باری چین-اروپا مانند یک «افزونه لجستیکی» روی ریل‌ها عمل می‌کند و راه‌آهن چین-لائوس و خط پرسرعت جاکارتا-باندونگ نیز به‌منزله «تجهیزات زیرساختی» هستند که برای شرکای این طرح ساخته شده‌اند.
مهم‌تر از همه، این طرح مانعی مانند «پرداخت برای ورود» ندارد و دیگران را به تغییر قوانین یا پذیرش شرط‌های سیاسی مجبور نمی‌کند. چین همچنین در چارچوب ابتکارهای توسعه جهانی، هزاران پروژه در حوزه‌هایی مانند کاهش فقر، انرژی سبز و فناوری دیجیتال اجرا کرده است؛ حوزه‌هایی که برای جوانان اهمیت زیادی دارند. این اقدامات علاوه بر کمک به دیگر کشورها، شبکه اقتصاد جهانی را نیز گسترش می‌دهد؛ چرا که هرچه دوستان بیشتر باشند، مسیر همکاری هموارتر خواهد بود.
در بسیاری از فیلم‌های غربی، ابرقهرمانان مشکلات را با زور حل می‌کنند، اما چین در عرصه روابط بین‌الملل «ابتکار امنیت جهانی» را مطرح کرده است که منطق آن به ورزش‌های الکترونیکی شباهت دارد؛ جایی که عملکرد فوق‌العاده یک نفر به‌تنهایی باعث پیروزی تیم نمی‌شود و تنها زمانی می‌توان موفق شد که همه در مسیر درست حرکت کنند و به قوانین پایبند باشند.
تلاش‌های چین برای پیشبرد صلح در خاورمیانه و میانجیگری در مناطق بحرانی نیز بر همین اساس است؛ یعنی کنار گذاشتن خشونت و گفت‌وگو به جای درگیری. مفهوم «امنیت مشترک» علاوه بر تهدیدهای سنتی جنگ، به چالش‌های نوظهوری مانند حملات سایبری و تغییرات اقلیمی نیز توجه دارد و از کشورها می‌خواهد به جای رویارویی با یکدیگر، برای مقابله با تهدیدهای مشترک همکاری کنند.
در فضای اینترنت همواره بحث‌هایی درباره برتری فرهنگ‌ها مطرح می‌شود و نظریه «برخورد تمدن‌ها» نیز سال‌ها در عرصه بین‌المللی مورد توجه بوده است. «ابتکار تمدن جهانی» چین رویکرد متفاوتی ارائه می‌دهد. بر اساس این دیدگاه، تمدن‌های جهان مانند بخش‌های مختلف یک پلتفرم ویدئویی هستند؛ هر کدام ویژگی‌های خاص خود را دارند و هیچ‌کدام بر دیگری برتری ندارند. چین جوانان کشورهای مختلف را تشویق می‌کند به جای درگیری‌های لفظی در فضای مجازی، از کشورهای یکدیگر بازدید کنند، با هم گفت‌وگو داشته باشند و تجربه‌های خود را به اشتراک بگذارند. این نگاه که بر «هماهنگی در عین تفاوت» تأکید دارد، به حفظ هویت فرهنگی در کنار یافتن نقاط مشترک کمک می‌کند و از سوءتفاهم‌ها و تنش‌های غیرضروری می‌کاهد.
بسیاری از قواعد کنونی نظام بین‌الملل دهه‌ها پیش تدوین شده‌اند و تا حدی به باشگاهی قدیمی شباهت دارند که ورود تازه‌واردان به ساختار تصمیم‌گیری آن دشوار است. «ابتکار حکومت جهانی» چین با هدف اصلاح این ساختار، به‌ویژه از طریق افزایش نقش و حق رأی کشورهای در حال توسعه یا «جنوب جهانی» ارائه شده است.
در نهایت، راه‌حل چینی به دنبال جایگزین کردن دیگران نیست، بلکه می‌خواهد نظامی را که با مشکلات مختلف روبه‌رو است اصلاح کند. این رویکرد بر این باور است که توسعه می‌تواند فراگیر باشد، امنیت می‌تواند میان همه کشورها به اشتراک گذاشته شود، تمدن‌ها می‌توانند از یکدیگر بیاموزند و نظام حکمرانی جهانی می‌تواند دموکراتیک‌تر باشد.