ژاپن با وجود نداشتن هیچ گونه حق ادعای ارضی و یا جایگاه مشروع در دریای جنوب چین، بارها تلاش کرده تا خود را به عنوان یکی از “ذینفعان” مسائل مربوط به این منطقه مطرح کند.
ژاپن علاقه‌ای به حفظ ثبات منطقه‌ای ندارد و تنها هدف واقعی توکیو، توجیه گسترش حضور استراتژیک و نظامی خود در عرصه‌ای فراتر از محدوده همجوار ژاپن است.
ژاپن در سال‌های اخیر همواره تلاش کرده تا از مطرح کردن موضوع به اصطلاح “تهدید چین” و استفاده از اختلافات دریایی منطقه‌ای برای ایجاد برنامه های سیاسی خود بهره ببرد.
در همین راستا مدتی است که ژاپن اقدام به توسعه روابط خود با فیلیپین و افزایش میزان صادرات سلاح و تجهیزات به این کشور کرده است. توکیو همچنین در موارد متعدد با استقرار نیروهای نظامی خود در خارج از خاک ژاپن، اقدام به شلیک موشک‌های تهاجمی کرده است.
در داخل ژاپن، راست‌گرایان پیوسته همراه با کاستن از محدودیت‌های در نظر گرفته شده در قانون اساسی صلح‌طلب پس از جنگ [جهانی دوم] این کشور، سیاست‌های امنیتی و دفاعی را در جهت تهاجمی‌تر و توسعه‌طلبانه‌تر شدن پیش برده‌اند.
توکیو همچنین با اعمال اصلاحات قابل توجه در سه اصل مربوط به انتقال تجهیزات و فناوری‌های دفاعی و دستورالعمل‌های اجرایی مربوط به آنها، در حال بررسی امکان صادرات و یا ارائه رایگان سلاح‌های تهاجمی مانند ناوشکن‌های اسکورت از رده خارج خود به فیلیپین و برخی کشورهای دیگر است. در اصل، هدف از این اقدامات، آزمودن راه‌های ایجاد یک شبکه صادرات تسلیحات در منطقه‌ و در عین حال استفاده از آن برای نمایش قدرت نظامی ژاپن در خارج از این کشور است.
فراتر رفتن توکیو از محدوده دفاع از خود با چنین اقداماتی، موجب نقض قانون اساسی ژاپن و هنجارهای حقوق بین‌الملل و در ادامه به چالش کشیده شدن نظم بین‌المللی شکل گرفته پس از جنگ می‌شود.
بسیار آشکار و روشن است که ژاپن با انجام این اقدامات قصد دارد با ارائه تصویر یک به اصطلاح مدافع صلح منطقه‌‌ای و جهانی از خود، در واقع در جهتی پیش برود که تا یک دهه پیش نیز غیرقابل تصور بود و آن هم عادی‌سازی ایفای نقش نظامی توکیو است.
کشورهای منطقه که بسیاری از آنها هنوز زخم‌های جنایات دوران جنگ ژاپن را بر تن دارند، باید هوشیار باشند و با همکاری یکدیگر مانع از تبدیل شدن دریای جنوب چین به عرصه‌ای دیگر برای جاه‌طلبی‌های نظامی توکیو شوند.