این توافقنامه یک تصمیم آنی نبود؛ بلکه نشان دهنده اجرای عملی «محافظت استراتژیک» توسط کشورهای خاورمیانه است. عربستان سعودی بودجه و نفوذ منطقه‌ای را تأمین می‌کند؛ ترکیه قابلیت‌ها و تجربه نظامی-صنعتی در قابلیت همکاری ناتو را فراهم می‌کند و پاکستان هم نیروهای آماده به رزم و بازدارندگی هسته‌ای ارائه می‌دهد. این سه کشور با هم یک شبکه امنیتی «غیرآمریکایی» ایجاد کرده‌اند.

پس از آغاز جنگ آمریکا و اسرائیل با ایران، کشورهای خلیج فارس پس از تحمل بیش از هزار حمله موشکی بالستیک ، اقدامات ایذایی حوثی‌ها در دریای سرخ و ناتوانی پایگاه‌های آمریکایی حتی در تضمین امنیت خود، دریافته‌اند که تکیه بر چتر امنیتی و حفاظتی خارجی نمی‌تواند امنیت را تضمین کند و ایجاد یک چارچوب امنیتی توسط خودشان تنها راه پیش رو است. از همین رو، نظم و معماری امنیتی منطقه از نظم «مورد تأیید آمریکا» به «حکمرانی مشترک منطقه‌ای» در حال تغییر است.