بر اساس قوانین فیفا که از زمان راه‌اندازی سیستم کارت زرد و قرمز در سال ۱۹۷۰ تاکنون بدون استثنا اجرا شده است، اخراج مستقیم به معنای محرومیت خودکار از بازی بعدی است؛ بنابراین بالوگون باید دیدار یک‌چهارم نهایی برابر بلژیک را از دست می‌داد.
اما اتفاقی که پس از آن رخ داد، بسیاری را شگفت‌زده کرد. در ۵ ژوئیه، کمیته انضباطی فیفا اعلام کرد محرومیت یک جلسه‌ای بالوگون به مدت یک سال «معلق» می‌شود و به این ترتیب، او به نخستین بازیکن تاریخ جام جهانی تبدیل شد که پس از دریافت کارت قرمز، در مسابقه بعدی نیز به میدان رفت. جنجال زمانی بیشتر شد که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، اعلام کرد با جانی اینفانتینو، رئیس فیفا، تماس گرفته و خواستار بازنگری در این تصمیم شده است. ترامپ سپس در شبکه‌های اجتماعی نوشت: «از فیفا بابت انجام کار درست و اصلاح آن بی‌عدالتی بزرگ تشکر می‌کنم.»
او حتی در کاخ سفید گفت: «اگر به او (بالوگون) اجازه بازی نمی‌دادند، این بسیار ناعادلانه بود؛ شما بهترین بازیکن را از دست می‌دادید. اگر بلژیک ما را شکست دهد، خواهم گفت نتیجه دستکاری شده بود، درست مثل انتخابات ۲۰۲۰.»
یوفا در بیانیه‌ای کم‌سابقه و تند، این تصمیم را «بی‌سابقه، نامفهوم و غیرمنطقی» توصیف کرد و به فیفا هشدار داد که «از خط قرمز عبور کرده است». فدراسیون فوتبال بلژیک نیز شکایت خود را ثبت کرد، اما فیفا با استناد به اینکه «طرف ثالث حق تجدیدنظر ندارد»، آن را رد کرد.
الکساندر دو کرو، نخست‌وزیر بلژیک، نیز در شبکه‌های اجتماعی تصویری از گربه خانگی خود منتشر کرد که کارت قرمزی در دهان داشت و نوشت: «کارت قرمز؟ من باز هم بازی می‌کنم!» زپ بلاتر، رئیس پیشین فیفا، نیز گفت: «اگر تلفن کاخ سفید بتواند احکام داوری را تغییر دهد، فیفا، سرانجام تو چه خواهد شد؟» میشل پلاتینی، رئیس اسبق یوفا، هم تنها با یک کلمه واکنش نشان داد: «رسوایی».
اما پایان این ماجرا، طعنه‌ای تلخ در خود داشت. در ۷ ژوئیه در سیاتل، بالوگون که محرومیتش تعلیق شده بود، در ترکیب اصلی آمریکا به میدان رفت، اما تیم ملی این کشور با نتیجه ۱–۴ برابر بلژیک شکست خورد و از رقابت‌ها حذف شد. پس از مسابقه، حساب رسمی تیم ملی بلژیک واژه آمریکایی Soccer را خط زد و با حروف درشت نوشت: «FOOTBALL».
رسانه‌های اروپایی نیز با تیترهایی مانند «امتیازات ویژه نتوانست آمریکا را نجات دهد» و «دخالت ترامپ بی‌نتیجه بود؛ کارت قرمز تعلیق شد، اما نتیجه نه» این اتفاق را به سخره گرفتند. در شبکه‌های اجتماعی نیز کاربران نوشتند: «دوباره تماس می‌گیرید تا چهار گل بلژیک را هم باطل کنند؟» یا «حالا که کارت قرمز تعلیق شده، آیا حذف آمریکا هم یک سال عقب می‌افتد؟»
این صحنه برای فوتبال‌دوستان ایرانی کاملا آشناست. در همین دوره از جام جهانی، هر سه مسابقه مرحله گروهی تیم ملی ایران در خاک آمریکا برگزار شد، اما دولت آمریکا با کارشکنی‌های متعدد، برای رئیس فدراسیون و بیش از ۱۰ عضو رسمی هیئت ایرانی بدون هیچ توضیحی ویزا صادر نکرد.
اعضای تیم ملی ایران مجبور بودند تنها در روز مسابقه وارد آمریکا شوند و بلافاصله پس از پایان بازی این کشور را ترک کنند. آن‌ها ناچار شدند مقر خود را در تیخوانای مکزیک مستقر کنند و پیش از هر مسابقه از مرز عبور کرده و پس از پایان بازی نیز فوراً بازگردند؛ شرایطی که حتی فرصت تمرین و ریکاوری عادی را نیز از آن‌ها گرفت. این در حالی بود که اگر ایران به مرحله حذفی صعود می‌کرد، ممکن بود با آمریکا، میزبان مسابقات، روبه‌رو شود. یک زمین، اما دو معیار؛ برای تیم ایران محدودیت و مانع، اما برای بازیکن آمریکایی، تعلیق محرومیت با یک تماس تلفنی.
افکار عمومی و رسانه‌های غربی تا پیش از این، در برابر چنین بی‌عدالتی‌هایی عمدتاً سکوت کرده بودند و تنها زمانی که «استثنای آمریکایی» به زیان خودشان تمام شد، زبان به اعتراض گشودند. زیبایی فوتبال در این است که ۱۱ بازیکن در برابر ۱۱ بازیکن، با قوانینی یکسان برای همه رقابت کنند. اما این وعده با یک حکم «تعلیق» به‌تدریج رنگ باخت. اعتراض اروپایی‌ها قابل درک است، اما این پرسش همچنان باقی است که چرا تنها زمانی به یاد استانداردهای دوگانه افتادند که خودشان قربانی آن شدند؟
بالوگون از محرومیت گریخت، اما آمریکا نتوانست از حذف فرار کند. زمین فوتبال امتداد کاخ سفید نیست و جام جهانی نیز نباید به صحنه نمایش قدرت سیاسی تبدیل شود. هنگامی که سیاست از خطوط کنار زمین عبور کند، نه فقط فوتبال، بلکه باور به عدالت نیز آسیب می‌بیند. «استثنای آمریکایی» شاید بتواند برای مدتی قواعد را تغییر دهد، اما هرگز نمی‌تواند احترام واقعی را بخرد.